Abcoude, 15 juni 2018
Ga je mee op atelierbezoek? Bij Elisabeth Müller in Utrecht


Zo was de start. Met (gehuurde) fiets, trein, auto of gewoon lopen. Wij kozen voor de trein. Een uitgebreide routebeschrijving vanaf CS Utrecht stuurde ons vanaf de centrale hal ‘naar de stad’. Waar lag de stad? Links of rechts? We kozen eerst verkeerd. Uiteindelijk kwamen we na een lange wandeling aan bij het atelier. Leuk huis met vele hoeken, bochten, gangetjes, een tuintje en overal kunst. Hangend, staand, liggend, heel inspirerend! Met z’n allen om de tafel heen: met veel thee en snoeperijtjes. Ook haar vleugel was er, met allerlei gevouwen voorwerpen erop, voorstudies van objecten in brons. Wij waren nieuwsgierig naar hoe zij tot abstractie was gekomen. Elisabeth stond en vertelde al haar verhalen uit ’t verleden tot aan nu –aan de hand van de werken in haar catalogus. Ze was expressief: haar vingers, haar handen deden van alles; trommelend, bewegend en staccato aftastend. De wiskunde, waar ze als kind al heel goed in was, inspireerde haar tot de gebogen en de rechte lijn als grondslag van haar kunst. Ook muziek speelde altijd een belangrijke rol in haar leven, vertelde ze. Als ze nu opnieuw kon kiezen, zou ze componist willen worden of dirigent. Elisabeth kwam vaak terug op de Goldbergvariaties (Bach), de gevarieerde themaherhaling zag ze terug in haar eigen werk. Er was ook nieuw werk, nog niet af: reeksen vierkanten in spannende kleurschakeringen Opeens was er ‘een kruising tussen de verf, de kleurpotloden en de noten bij de vleugel’. Ze beïnvloeden elkaar steeds weer. “Het is het spel der betrekkingen waarin de dingen tot elkaar staan dat de ruimte zoveel diepte en structuur geeft”, lezen we in haar catalogus – tekst van Thomas Mann uit De Toverberg. Literatuur is haar andere grote inspiratiebron....
Bijna...kon Elisabeth niet ophouden, zo inventief was zij! Wij gingen met een goed gevoel naar buiten.

Dank, Joke Visser