Terug naar index

Suzanne Compaan, Foto gravure


Suzanne Compaan, Het Onzegbare

Suzanne Compaan (1960)

Mijn ‘foto-gravures’ ontstaan altijd uit series foto’s die ik maak van objecten, zelfgemaakt of van iets in de natuur om mij heen. Mijn plotselinge aandacht, mijn verrassing, mijn soms kinderlijke plezier is leidraad om mijn camera te pakken; ik aarzel niet. Maar ik gebruik natuurlijk niet álles wat ik fotografeer. Daarna vergroot en verleng ik en lijst ze in met passe-partout. Op het glas teken ik als het ware door (graveer) waar de tekening op de foto ophoudt. De meeste ‘foto-gravures’ zijn zo vervreemdend, zo abstract, dat je wel moét fantaseren over wat je ziet. Fijn vind ik dat, maar ook als de toeschouwer niet persé wil weten wát het is op de foto, maar zijn/haar eigen fantasie de vrije loop laat. Ik heb al heel wat verhalen voorbij horen komen.

Mijn bronzen beelden werk ik nog maar zelden af. Er is één dubbel-beeld (‘Het Onzegbare’), waarvan één is afgewerkt en de andere helemaal niet. Ik ervaar de afgewerkte versie als glad en ‘af’. Voor mij klopt het daardoor eigenlijk niet. Ik vergelijk het wel met mijn leven: dat is ook niet glad of ‘af’. Dat zou betekenen dat mijn leven saai en gelijkmatig verloopt en dat er geen verrassende wendingen op mijn pad komen. Iets, wat ik nou juist zo verwelkom!!
En dat druk ik dus uit in het andere beeld van ‘Het Onzegbare’; onafgewerkt. Niet af, maar vol mogelijkheden, verrassend en altijd anders. Maar ook ‘vuil’ en rauw, waar scherpe randjes aan zitten. Ja, dat is er ook. Mijn leven is óók rauw, met randjes waar ik me aan kan beschadigen.
Misschien nodigen deze beelden jou ook uit om er iets van jezelf in te herkennen? Waar gaat jouw ‘voorkeur’ naar uit?